وقتى پسر يا دختر به سنّ معيّنى رسيدند و بالغ شدند، به آنان
«مكلّف» گفته مى شود. كسى كه به سنّ تكليف مى رسد، بايد دستورهاى دينى را انجام
دهد و به واجبات عمل كند و از آنچه خداوند ممنوع ساخته (يعنى محرّمات) پرهيز كند.
خداوند، براى آنكه ما به سعادت برسيم و راه صحيح زندگى را بشناسيم،
هم در وجود ما «عقل» قرار داده است و هم توسّط پيامبران «دين» فرستاده است تا با
عمل به راهنماييهاى عقل و دين، انسانهايى كامل و سعادتمند شويم. اين را هم بايد
بدانيم كه آنچه را خداوند بر ما «واجب» ساخته و از ما خواسته است كه عمل كنيم،
كارهاى نيك و سودمند و مفيد براى ما وجامعه است و آنچه را كه «حرام» دانسته و از
آن نهى فرموده است، كارهاى ناشايست و زيان آور است كه براى جسم و روح ما ضرر دارد.
از اين جهت، كسى به سعادت مى رسد كه در اجراى فرمان خدا
كوشا باشد و دقيقاً دستورهاى دينى را كه دستور خداوند است، انجام دهد.
